Vaak blijken websites die zich puur op een bepaalde functie of dienst richten (de websites die beloven een bepaald iets te doen, en dat ook echt waarmaken), goed te scoren. Deze websites hebben zichzelf bewezen, zij zijn in staat om extra waarde voor de gebruiker te creëren. Ze kunnen het zich dan ook veroorloven om niet of nauwelijks aandacht te besteden aan design en esthetische waarden, omdat er geen andere website bestaat die dezelfde dienst op hetzelfde niveau kan aanbieden (kijk maar naar websites als Google of Buienradar). Doordat er dus geen concurrentie van hetzelfde niveau bestaat, zal een gebruiker minder waarde hechten aan de look en feel en niet op zoek gaan naar een andere website. Het goed vervullen van de taak heeft dan de meeste waarde voor hen. Maar zou er een concurrent zijn die dezelfde dienst aanbiedt op hetzelfde niveau, met een website die esthetisch gezien prachtig eruitziet, dan wil men liever gebruikmaken van deze website.

Echter denk ik wel dat het esthetisch niveau veel moeilijker te voorspellen valt. Of iemand iets mooi of lelijk vindt, is erg persoonlijk. Dit terwijl bezoekers vaak wel een zelfde soort gedachte hebben over hoe een website zou moeten werken om in hun taken en doelen te kunnen voorzien. Dat valt veel makkelijker te groeperen.

Waarbij ik wil opmerken dat “gebruiksvriendelijkheid” een verzamelnaam is voor een boel aspecten. Zie daarvoor bijv. dia 16 van de cursus “Usability Engineering” op deze site (een post van 27.6.8 van Stefan Wobben). Na deze presentatie kunnen we de woorden van jou en mij en de auteur Rozalinde Kriens beter plaatsen. Ik laat het hier even bij.

Ervaringsgerichte beleving, waarin een aspect als esthetiek van belang is, geldt online veel minder als in het dagelijks leven. Ik zou bijvoorbeeld niet even naar een website gaan om een lekker aangenaam gevoel te krijgen puur op basis van de look-and-feel.

Bij een product als een Iphone is dit helemaal anders: Ik wil me graag verbinden met de uitstraling van dit merk.

Van een iphone kan ik eigenaar worden, van een website niet. Zou dat mee kunnen spelen? Een website is niet te koop, maar men kan er wel aan meedoen en daarmee word je toch voor een heel klein beetje eigenaar van die website.

Omdat je gevoelsmatig ‘meebouwt’ aan de website wil je niet dat een designer al alles heeft bepaald. Ergo het succes van bijvoorbeeld hyves: de gebruikerservaring wordt door specialisten ontwikkeld, maar kan op diverse manieren ingekleurd worden.

Het is niet toevallig dat de populairste sites uitblinken in gebruiksvriendelijkheid, maar minder design-overhead kennen.

@Marco: wschl. heb je gelijk waar het het taakgerichte niveau betreft. Echter IMHO niet op het ervaringsgerichte niveau dat de auteur noemt. Zodoende is LinkedIn voor de ene professional het ideale presentatieplatform, terwijl dat voor een ander bijv. VolkskrantBanen is. Dat heeft alles met ervaring (gevoel) te maken. Je Flickr-voorbeeld is interessant. Hier is het de content die mensen de ervaring geeft, idem met YouTube. Daardoor zijn deze sites feitelijk helemaal taakgericht gebouwd. De gebruiker kiest zijn eigen ervaring.
Overtuig ik je hiermee?

@Danni: sites waar ik ben ingelogd (bijv. LinkedIn) geven mij een andere beleving dan wanneer ik oningelogd “voor de eerste keer” binnenkom. Of is je dat te “indringend”. Voorbeelden van sites die mij een andere gebruikservaring geven, maar zonder cookies o.i.d., ken ik eigenlijk niet.

Ik ben het echter niet met de (marketing-) conclusie eens: gebruikerservaring is niet perse doelgroep-gebonden.

Gebruikerservaring is naar mijn idee juist universeel, net zo universeel als bijvoorbeeld de beoordeling van knappe of minder knappe mensen op foto’s: elke cultuur en vrijwel elke leeftijd kiest altijd dezelfde mensen als mooi. Ik denk dat het met gebruikerservaring precies zo is.

Kijk maar eens naar Flickr.com: iedereen kan ermee overweg en spreekt elke doelgroep aan. De interface is zo gemaakt, dat je in principe niet fout KAN klikken.

Een goede aansluiting hierop zou zijn een die de methodes toelicht. Hoe definieren en meten we de gebruikerservaring? Sommige visuele ontwerpers gebruiken bijvoorbeeld ‘experience keywords’.

En kent iemand nog voorbeelden van (commerciele) websites die gericht zijn op meerdere doelgroepen, en deze succesvol van elkaar onderscheiden in hun gebruikersbeleving?
Ik zoek voorbeelden niet zozeer zoals eBay, maar andere waar met name bestaande klanten en nieuwe klanten op niet-indringende wijze worden geidentificeerd.